Posts
All Comments
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ရဲ႕
လူႀကိဳက္နည္းတဲ့ေကာင္ကို
မင္းတို႔ မဖတ္ျဖစ္ဘူးပဲ ဆိုဦးေတာ့
ခုတေလာ
ငါ့ကို လူႀကိဳက္မ်ားေကာင္းမ်ားလာမယ္
ဒါကို
ႏွစ္ဆယ္ရာစုရဲ႕
လူအႀကိဳက္အမ်ားဆံုးေရာဂါ ဘဝဂ္တက္တဲ့ေရာဂါလို႔
မင္းကနာမည္တပ္ရင္ ငါအေၾကာက္အကန္ျငင္းမယ္
စိတ္ေတြက ေပါ့ပါလာမလိုနဲ႔ ေလးလံလာလိုက္တာ
အသံေတြက နီးမလိုနဲ႔ ေဝးလာတယ္
အသံေနာက္ စိတ္မကပ္ႏုိင္သမွ်
သႏၱာန္တေလွ်ာက္ အေဟာသိကံ
ခုတေလာ
နမိတ္ေကာင္းေတြနဲ႔
ဘဝကေတာ့ စိတ္ေထာင္းကိုယ္ေၾက..........
ကမၻာကမီးေလာင္
လူအခ်င္းခ်င္း ခ်နင္းေနခ်ိန္
စိတ္ေတြကလည္း မလြယ္ေပါက္ကက်ဆင္းလို႔
ဆႏၵလမ္းေနာက္
ေငြေၾကးက မေလွ်ာက္ႏုိင္ခဲ့...........
သမၼာအာဇီဝ အမည္တပ္
ဆင္းရဲမြဲေတမႈကို တပ္မက္ရင္း
မိုးပ်ံတိုက္ေတြေပၚက အိပ္မက္ေတြကို
ငံု႔ၾကည့္တတ္လာရဲ႕...........
စိတ္အခန္႔မသင့္တုိင္း
ျဖစ္လာတဲ့ ကိေလသာလက္တသစ္
ခႏၶာက်ိဳးေအာင္ တိုးလို႔ ရစ္ေလတိုင္း
ႏွစ္အစိတ္တိုင္ေအာင္ နာဖ်ားမႈေတြ
ေျခဖဝါးေအာက္က ဘဝင္ကို
လာလာေဆာင့္တယ္...........
လူရာမဝင္ခဲ့တဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြနဲ႔
ကိုယ့္ေျခရာကိုယ္မထင္တဲ့
ဖိနပ္တစ္ရံရဲ႕ အတၳဳပတၱိ
စားတမ္းဖတ္ ပဲမွားခဲ့သလား
တင္ျပပံု ပဲမွားခဲ့ေလသလား..........
အေမ့အတြက္ ခ်စ္သူအတြက္
သိကၡာအတြက္ ကိုယ္က်င့္တရားအတြက္
တကယ္ေတာ့ အတၱတစ္ခုခ်င္းစီကို
အလႊာလိုက္ အေရာင္ဆိုးလိုက္နဲ႔..........
စိမ့္ထြက္လာတဲ့
ေရာ္ရင့္ၾကမ္းတမ္းမႈေတြကို
ေခၽြးသိပ္ခံရင္း
ျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ ေခတ္အဆက္ဆက္
ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္မွန္ဖို႔
သူတပါးကို မွားခဲ့တဲ့ေန႔ေတြ
ၾကယ္တစ္ရာရွင္သန္ဖို႔
လတစ္ရာကို ဖ်ားခဲ့တဲ့ညေတြ............
တစ္ခုခုကို လြမ္းေနတယ္
ဘာကိုမွန္းမသိဘူး
ဝတ္မႈံခံအာရံု ပ်ိဳးပ်ိဳးမွာ
ငါ့ကိုလာႏႈိးပါ
ငါ ေနဝင္တာကိုၾကည့္ခ်င္တယ္...........
ႏွစ္ႀကိဳးၿပိဳင္
လြန္းတင္ရစ္တဲ့ ေစာင္းမွာ
တစ္ႀကိဳးကို တစ္ႀကိဳးဆိုင္ဖို႔
ကံၾကမၼာရဲ႕လက္သဲထက္
လြန္႔လူးလို႔ ခတ္ျပရနဲ႔..........
ဒါလိုနဲ႔
အေဝးေရာက္ ဗီးနပ္စ္ရဲ႕
ကေမာက္ကမ ႏိုင္မႈေၾကာင့္
ရင္ခြင္တစ္ျခမ္းပဲ့ေတးသြားတို႔
ၿပိဳထြက္လာခဲ့.............
ေမာတယ္ ဒီေရ ရယ္
ဝမ္းေရးေၾကာင့္
ခပ္ေသာက္ခဲ့ရေသာပင္လယ္မွာ
စိတ္တစ္ခ်က္ပင့္တိုင္း
အလြမ္းက လက္တဆစ္တိုင္ေအာင္ျမဳပ္တယ္..........
မစိုက္ပဲပြင့္ခဲ့တဲ့ စံပယ္ဟာ
ငါ့ရဲ႕ ေခတ္ႀကိဳးေခတ္ၾကားက
မရွိဳက္ပဲျပယ္သြားတဲ့ ရနံ႔အေၾကာင္း
အားလံုးၾကားေအာင္
ပ်ိဳးရစ္ခဲ့ျပန္တယ္..........
အႏုပညာျမင္ရိုင္းနဲ႔
ငါ ထင္ရာစိုင္းျပန္ေတာ့လည္း
ထုဆစ္ခဲ့သမွ် ေက်ာက္စာတိုင္းမွာ
မင္းလက္ဖဝါးက ေသြးျခည္ဥထက္ပိုၿပီး
အရာမထင္ခဲ့ျပန္ဘူး...........
ေနာက္ဆံုး
ရမၼက္ေတြသိုသိပ္ ခိုးလို႔အိပ္ခ်ိန္
ရင္ညြန္႔ထက္က အေၾကာစိမ္းမ်ား
ငါ့အိပ္မက္မ်ားကို
ေရာလို႔ယွက္ေလတယ္.........
လြန္ေလၿပီးေသာ ေန႔စြဲတစ္ခု
အမွတ္တမဲ့ေပမဲ့ အမွတ္တရေနရာ
ႏွစ္တစ္ရာျပည့္ရန္ ငါးႏွစ္အလို
မထူးဆန္းေပမဲ့ ထူးဆန္းေနေသာ ကဗ်ာ
လူသန္းေပါင္း ၅၀ ရဲ႕လြတ္လပ္မႈ
အေမေက်ာ္၍ ေဒြးေတာ္လြမ္းျခင္း............
၁၉၁၅ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၃
မေကြးတိုင္း နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕
၂၀၁၀ - ၁၉၁၅ = ၉၅
ရာျပည့္သို႔ ငါးႏွစ္အလို
၁၉၄၈ ဇန္နဝါရီ ၁၄
မနက္ျဖန္ဆို ခ်စ္သူမ်ားေန႔ ေရာက္ၿပီ............
ႏွစ္သစ္ကူးညမွာ
ရာစုႏွစ္အတြင္းက
ၾကားေနက် အသံေလး
လြင့္ပါးစြာနဲ႔ တမ္းတျခင္းကိုရွတယ္
ႏွင္းေတြ …
ႏွစ္ေတြ …
လြတ္လပ္တဲ့သီခ်င္းကိုညည္းေနတဲ့ လူေတြ …
(တစ္ကယ္က) လြတ္လပ္တဲ့ ေလဟာနယ္ကိုယ္တုိင္က
ေလွာင္အိမ္ထဲမွာ …
ႏွစ္ေတြ …
ႏွင္းေတြ …
ေနာက္..........
ေသသြားတဲ့အိပ္မက္ေတြ
အသက္နဲ႔နီးေသာ သစၥာတရား
အရာဝတၳဳေတြရဲ႕ ေသးသိမ္မႈေတြ
ေဝးခဲ့တဲ့အသိမွာ လြမ္းေနတဲ့ကဗ်ာ
အားလံုးဟာ
ကမာၻရဲ႕ ဟိုဘက္အျခမ္းေရာ
ကမာၻရဲ႕ ဒီဘက္အျခမ္း မွာပါ
ကိုယ္နဲ႔ မဆုိင္ရသလိုပဲ
တံခါးဟာ ကိုယ့္စကားနဲ႔ အတူ ပိတ္သြား …
ကိုယ့္အျမင္အာ႐ံုေတြကိုလည္း
တံခါးနဲ႔အတူ ပိတ္မသြားဖို႔
ေရာ္ရြက္ေတြလို ေလယူရာပါမသြားဖို႔
ဟိုးေရွ႕ေရွ႕တုန္းက
ေႏြးေႏြးေထြးေထြးအနမ္းေလးကိုပဲ
ဒိုင္ယာရီစာအုပ္အေဟာင္းေလးထဲ
ျပန္ဖြင့္ဖတ္ေနရ
ႏွစ္ေတြ …
ႏွင္းေတြ …
ေနာက္ …
အနမ္းေတြကေတာ့ မသစ္ႏိုင္ေတာ့ၿပီပဲ
မခ်ိတင္ကဲပါပဲ ဒီဇင္ဘာ …
နင္ဟာငါ့အတြက္ကေတာ့
အေဟာင္းထည္ပဲ
ေဆာင္တြင္းမေလးေရ
အဖိုးအခမဲ့ ၾကင္နာျခင္းေတြနဲ႔
ဤခင္တန္းမွာ..........
အၿမဲတမ္း စိမ္းလန္းရင္း
ဒီအခ်ိန္ကို
ဒီအရိပ္ေအာက္မွာ
ေနာက္ထပ္လာထိုင္ဦးမယ္
ခုေတာ့
ငါျပန္ၿပီ ဒီဇင္ဘာ…။ ။
ဒီလိုနဲ႔
ပြဲေတာ္ညအလြန္ရွင္းတမ္း
တိတ္ဆိတ္မႈ တစ္ေသာင္းအားနဲ႔
ငါ့ကို ေမွာင္တစ္ေဆာင္းက်ေစခဲ့ေပါ့..........
ငါ့လည္း နင့္သစ္ပင္ျဖစ္ခဲ့တာပဲ
ခုေတာ့ ငါ့ရဲ႕ေကာက္သင္းေကာက္အလြမ္း
နင့္အတြက္ တစ္ဘာသာဆန္းေနၿပီလား
လယ္သူမေရ..........
ႏွစ္သစ္ကို
ဆူးခက္လြမ္းနာေတြနဲ႔ႀကိဳ
နင္ကေတာ့ အိပ္မက္ပ်ိဳေတြနဲ႔
ဘယ္ထိေအာင္ ေျခခ်င္းရွဳပ္ဦးမွာလဲ..........
ေဝးေနတိုင္း နီးေနတဲ့စိတ္
အိပ္ေနတိုင္း ႏိုးေနတဲ့မေနာနဲ႔
ေစာဝင္ခဲ့တဲ့ေဆာင္းမွာ ငါဟာေက်ာဆန္႔
မင္းကိုလြမ္းဖို႔ မပ်င္းရိပါဘူးကြယ္..........
ဘယ္သူမွ မသိခဲ့တဲ့ မွဲ႔နက္တစ္လံုးေပါ့
(အဲဒီညက)နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္လိုခုန္ေပါက္
ရက္စက္ဂီတနဲ႔
ငါ့ရင္ကိုခတ္သြားခဲ့တာ..........
ေျမနိမ့္ရာကိုမွ လွံစိုက္
ဘဝကို ရွပ္တိုက္စီးသူေတြရဲ႕ၾကားထဲ
ေျမႀကီးတစ္ေကာင္လိုက်င့္
ရင္ဘက္ေတြကို ရဲရဲရြံ႕ရြံ႕ဆြဲဖြင့္ရင္း
အိပ္သြန္ဖာေမွာက္ ဖ်ားနာခဲ့တဲ့ေန႔ေတြ မနည္းေပါ့..........
တစ္ခါတစ္ေလေတာ့
ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ ေန႔ရက္ေတြကို
ေဆးစာမဟုတ္တဲ့ ေဆးစာေတြနဲ႔ကုမဲ့အစား
ကိုယ့္မ်က္လံုးကို ျပန္ကိုက္
ဓါတ္ၾကမ္း တိုက္ျပစ္ခ်င္တယ္..........
ၾကားေနက် သံေယာဇဥ္ေတာလား
ဒီအခ်ိန္မွာမွားခ်င္မွ မွားမယ္
မွန္ခ်င္မွလည္း မွန္မယ္
ဒါေပမဲ့ လူဆန္တတ္ခဲ့သူတစ္ေယာက္ရဲ႕
လူလားေျမာက္တဲ့ဆုေတာင္း
သူတို႔ ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့ဖို႔ေကာင္းတယ္..........
ဝတ္ေနက် မုသားတစ္ရံရယ္
ဝတ္ေနက် ဖိနပ္တစ္ရံရယ္
ဝတ္ေနက် မုတတစ္ထည္ရယ္
ဝတ္ေနက် တီရွပ္တစ္ထည္ရယ္
ခုေတာ့ အားလံုးကိုခြာခ်
သင္းကြဲစိတ္ကိုမွ ခ်ဳပ္လုပ္ဝတ္ဆင္
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လံုၿခံဳၿပီလို႔ ထင္ေနမိတယ္..........
ေႏွာင္းလူတစ္ေခတ္
မေကာင္းေျပာရစ္ခဲ့ရင္ေတာင္
ရိုင္းတတ္လို႔ ရိုင္းေနၾကတဲ့လူေတြကို
ရိုင္းတယ္လို႔ ေျပာေလာက္ေအာင္ထိ
ငါတို႔ မရိုင္းခဲ့ဘူး..........
ေဆာင္းတံစက္ၿမိတ္ေအာက္ကေႏြ
ငါ့ကိုလက္ယက္ ေခၚတယ္
ေလာကဓံနဲ႔ ပလူးပလဲေနရင္း
ကံၾကမၼာအႏိုင္က်င့္လည္း
အလြန္ဆံုး ဒီတစ္ဘဝေပါ့..........
ပုထုဇဥ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အထုပၸတၱိ
အႏွစ္ခ်ဳပ္ၾကည့္ရင္
မီးသံုးမီးနဲ႔ကင္းတဲ့စာမ်က္ႏွာ ဘယ္ရွိလိမ့္မလဲ
ဗံုလံုတစ္လွည့္ ငါးပ်ံတစ္လွည့္နဲ႔
ဒီစက္ဝန္းထဲ က်ရာဇာတ္ရုပ္မွာ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေခါင္းရွဳပ္တတ္ေနၿပီ..........
လြတ္ေျမာက္ရာ
လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္းေတာ့ သိပါရဲ႕
ဒါေပမယ့္ ကိုယ္လည္း သူလိုကိုယ္လိုထဲက
သူလိုကိုယ္လို တစ္ေယာက္ေပမို႔
ေနာင္ဘဝ ကူးပါရေစဦး..........
© Blogger templates Sunset by Ourblogtemplates.com 2008
Back to TOP
